Huling Laklak ng Alak sa Españang Takatak

I so fuckin’ love this company!

huling patak ng alak. sa apmnt. ngaun na. take it or leave it.

Kagabi lang eh naisipan kong magpainom.  Biglaan. Wala sa plano. Dapat sana eh wan on wan lang talaga kaming dalawa ni Pareng Gerald. Tamang lashing lang kako. Pantanggal ng angas dahil sa pagkapagod sa biyahe na pinalala pa lalo ng buwakanginang trapik. Pero dahil matagal kong hindi makikita ang mga taragis na pagmumuka ng mga hinayupak, inimbita ko na rin ang prenster prens kong aydol si Cory Aquino (kung gaano ako kakuripot, mas kuripot ‘tong mga ‘to…pramis!).

Nagtext ako sa mga katropa kong mga royal highness ng pakiramdaman  at pagkarating namin ni Pareng Gerald sa apartment galing sa lampas-riles para bumili ng bulalo, inihaw na pusit at liempong pulutan eh andun na ang mga hinayupak. Walastik! Basta libre talaga anlakas ng pang-amoy ng mga nilalang na ‘to. Gusto ko pa sanang dagdagan ng joke joke joke ‘yung text pero message sent na eh.  Wala nang bawian. At andun na sila. Kumaripas ng takbo mula sa kuta nilang pagmamay-ari ng lalakweng may regla papunta sa kuta naming minamandohan ng babaeng pinaglihi sa menopause sa sobrang asim ng pagmumuka.

At dahil paminsan-minsan lang ‘to, nagpaka-filthy rich ako at Pulang Kabayo ang nilaklak namin. Hindi GSM. Hindi Emperador. Hindi Gran Matador. Buhos kung sa buhos ang labanan. Basta ang usapan, walang susuka nang bonggang bongga. At lalong walang maingay dahil baka magising ang buwakanginang dragon sa baba’t lapain kami nang di oras. Nasa ikatlong palapag pa naman kami.

Namiss ko ‘tong setup na ganto. Nakapaikot ang lahat sa mesang puno ng huntahan, alak, pulutan, at yelong lusaw. Makalat pero ayos sa olrayt ang samahan. Ako ang tanggero at habang umiikot ang basong pinagsasaluhan, umiikot din ang kuwentong nagpasalin-salin sa bibig ng kung sino mang maangas na hindi pa tinatamaan ng malupet na sipa ng serbesa.

Tulad ng sabi ko noon, sa ganitong porma ng beer session ako higit na palagay. Mas gusto kong umiinom sa loob ng sariling bahay kesa sa kung saang mamamahaling pasosyalan dahil mas nagiging totooong tao ka sa teleserye ng totoong buhay. Walang inhibitions. Pwede kang sumalampak habang nilalaklak mo ang serbesa. Pwede kang magbackflip habang binabangka ang mga malulutong na kuwentong chichakorn. Pwede kang umepal sa kupal na nagbibidang wala raw ‘yan sa kalingkingan ng lolo niya. Pwede ka ring maghubo’t hubad at ibalandra ang nanlilimahid mong katawan sa sangkatauhan dahil wala lang, trip trip lang. Pwera biro, nagawa na namin ‘to sa Baguio. Certified adeekamputa! Hakhak!

Higit lalong mas mainam  ang magpakabangenge sa loob ng sarili mong kuta dahil bukod sa mura na ang beer at walang nakakalokong patong tulad ng sa mga bars, napakalapit pa ng banyo para magpakain sa mga alaga mong bibe. Kung hindi ka man umabot sa point of withdrawal, ayos pa rin dahil pwede mo pa rin namang linisin bukas makalawa ang suka mong produkto ng pagkalaspag mo sa alak kagabi. Okey payn. Gross na kung gross. Gawin nating isang oras pagkatapos bumulwak ang samu’t saring lamang loob mo para di na uurin bukas makalawa. Hakhak!

Pero seryoso, da best pa rin ang inuman sa sariling tinutuluyan dahil maski saan ka abutan ng pagkalasing mo eh okei lang. Wala kang pag-aalinlangan maski na kaladkarin ka pabalik sa kuwarto mo kasi nasa bahay ka lang. Di tulad sa labas na pigil ang pag-inom dahil baka limang oras pagkatapos magpaka-wet and wild sa ice-cold booze eh magigising ka na lang na walang saplot sa katawan at inagawan na pala ng puri sa kung saang kangkungan.Tsk tsk tsk!

Puta. Ang daming pasakalye. Hehehe. So ganun nga. Nagreminisce ang mga puta. Tipong pang-Maalaala Mo  Kaya ang drama at nagbalik tanaw sa kahapon. Parang kahapon lang daw eh ganito rin ang setup namin nung college at imbes na pumasok sa klase eh alak ang sabay-sabay na pinagkukumpulan. Tamang kuwento. Tamang patawa. Tamang videoke marathon sabay kampay sa bote ng Pulang Kabayo at sakal sa seksing leeg ng Emperador. Tamang trip sa buhay dahil paminsan-minsan, kelangan din naming mag-unwind at alisin ang sobrang angas at banas na dulot ng pinagpatung-patong na problema sa pamilya, eskwelahan, at lablayp. Nakakapressure din kaya ang istudent layp, kala niyo ba? Wahehehe!

Tulad ng nangyari kagabi. Tamang tagay dahil iyon na ang huling laklak ko sa España.  Sa puntong ito, ipinamamalita ko sa mga nilalang na naligaw ng landas sa walang kuwentang kutang ‘to na si Lio Loco eh opisyal nang lilisanin ang kuta niya sa España, Manila at tuluyan nang mananahan sa Kapitolyo, Pasig City! (sabay wagayway sa dalawang kamay na parang kontestan sa Miss Hindi Mo Ba Alam Pinagnanasaan Lang Ang Keps at Boobs Mong Natatakpan Lang ng Kakapiranggot na Saplot 2009 beauty pageant.) Dapat sana eh hindi ko lilisanin ang España dahil malapit lang ‘to sa CPAR kung saan sana ako magrerebyu for the CPA Board. Eh kaso change of plan na naman ang nangyari. Dahil ala pang matinong trabaho si utol, nagdesisyon na kong ilagay ule sa backseat ang pangarap ko at tuloy ang pagpasada sa pagpapakaputa sa Makati. Indefinite ang CPA Board review sa ngayon.

Kaya ako nalipat sa Pasig at nagpakupkop sa isa ko pang grupo ng mga barkada. Oo, marami akong barkada at tulad ng kahon-kahong sapatos eh grinugroup-group ko rin sila. May pangkat ng mga bogaloids na laklak at bisyo lang ang laman ng kukote. May mga grupo ng genius Promil children na intellectual discourses lang ang huntahan. May mga group of peeps namang tamang trip at tambay ang buga. Etong huli lang eh nadagdagan na naman ang kahon-kahon kong barkadahan. Kung sino sila? Sino pa eh di ang mga grupo ng pinaghalu-halong adeekamputa’t makulet ang lahing naligaw ng landas sa bulagspot na ‘to. Sino pa kundi kayo mismong masugid na umaantabay sa bawat kabalahuraang ipinapasada ko sa walang kuwentang kutang ‘to. Uuy…nangiti siya! Hehehe.

Ayun. Na-digress na naman tuloy ang puta. Balik tayo sa mesa kung saan umiikot ang post na ‘to. Tamang lashing kami kagabi at habang tinitipa ko nga ang bawat kataga rito ngayon eh walang puknat naman ang pagbayo ng kung anumang imbisibol pala sa sentido ko. Taragis, hangover kung sa hangover ang siraulo. To think na papasada na ule ako mamaya sa pagpapakaputa. Tsk tsk tsk!

Sabi nila mamimiss daw nila ako. Na kesyo raw napakalayo ko na para bisitahin pa sa Pasig at malamang sa malamang, once in a blue moon na lang mauulet ang beer session na tulad nito. Utot nila! If i know eh ‘yung panlilibre ko lang naman ang mamimiss nila.  Pero on second thought, baka nga ganun din ang kahihinatnan ng lahat. There’s a cliche that tells us that absence makes the heart grow fonder; I beg to disagree. For when someone becomes silent for too long a time, the memory of that someone slowly fades away. And before you know it, sooner or later, that someone is nothing but a speck of stardust in your subconscious. 

Maddapakingshet! Ayokong mangyari ‘yung ganun. Napamahal na sakin ‘tong barkadahang ‘to dahil dito ako nakilala bilang ako, hindi bilang isang taong nakakahon sa stereotypical na tagging ng lecheng lipunang ‘to. Dito ako nagkaron ng sariling identidad na malayo sa naunang kabit sakin nung bata pa lang ako. Dito ko nakita ‘yung totoong meaning ng prenship, ‘yung sarili kong spot in the hol wayd yunibers. Leche, Ka-emo-han na naman ang puta. 

Mamimiss ko ‘tong mga taong ‘to. Mamimiss ko ang inuman sessiong tulad nito. Ang kulitan, asaran, epalan sabay hagikgik sa kung anumang kwentong chichacorn ang nakalapag sa mesa.  Mamimiss ko ang baha sa España. Ang trapik. Ang pagkaburyong ng mga jeepney drivers na hanggang ngayon eh hindi ko pa rin magets bakit kelangang bumusina nang pagkalakas-lakas sa kasagsagan ng trapik (hindi naman mababawasan ng pagbusina ang haba ng trapik). Ang mga rapid chess players-slash-chess ang ikinabubuhay ko kaya umayos ka’t pumusta na sa tapat ng MonSay High na dinadaanan ko pagkagaling sa trabaho at manghang-mangha sa bilis ng moves at talas ng isip (Hindi na lang ikaw ang idol ko, Wesley So! Hehehe.).

Mamimiss ko ang factory ng batang napakaingay sa kalsadang naghaharutan habang kasagsagan naman ng pagtulog ko sa tanghali. Silang mga nagsasamperwan, nag-wawantutri asawa ni Marie (na ayon kay kabayang Sam eh kataka-takang kelangang mag-panty eh hindi naman siya babae; hinuha ko bading ang asawa ni Marie.). Silang mga chikiting patrol na sumisigaw ng “Sunog! Sunog!” habang naglalaro ng tubig sa labas at ako nama’y mapapabalikwas only to find out na joke lang pala ang lahat. Sarap kurutin sa singit ng mga little rascals na ‘to eh no?

Mamimiss ko ang buwakanginang Aling Masungit na may-ari ng apartment na tinutuluyan naming mabait lang kapagka bumili ka sa tindahan niya, nagpaload ka sa Smart, o di kaya nama’y pinakyaw mo ang paninda niyang halu-halo’t sago gulaman. Mamimiss ko ang pagtataray niya sa utol ko at kay Tina at kay Tita na sa hindi malamang kadahilanan eh laging kumukulo ang dugo sa kanilang tatlo. Mamimiss ko rin ang mga adeek sa mahjong na kapitbahay naming madaling araw na eh ayun at bising bisi pa rin sa pagbalasa at pagdive sa mga kuwadradong mahjong cubes (kung yun nga ang tawag dun.) Mamimiss ko rin ang mga bhebot kolehiyala’s na pagala-gala lang sa Rectong pakyut nang pakyut at coño-speak ang mga dila.

Tae. Ang dami ko palang mamimiss. Ang dami ko pang hindi naikukuwento sa inyo tungkol sa kasalukuyan kong pinagkakakutahan na dapat sana’y ipapasada ko pa sa mga susunod na posts ko rito. Eh ang kaso, malupit ang tadhana. Minsan, mas magandang wag na lang magplano para di maudlot kapagka nagkataon. Hindi mo pa iindahin ang pagkabagsak ng tumbong mo sa kung saan mang palapag dahil hindi naman naging mataas ang pinaglagyan mo sa sarili mong plano. Ilang beses nangyari sakin ‘to at ilang beses na ring nauunsyami ang plano sa bandang huli. Kaya sa ngayon, ayoko munang magplano. Makikisayaw ako sa sandaling ito. Kakandirit kung kinakailangang kumandirit. Magbabackflip kung kinakailangang magbackflip. Tingnan natin ngayon kung may alas pang tinatago ‘tong taragis na tadhanang ‘to sakin.

 No bounce, no play.

*Pasensiya po sa hindi magandang kalidad ng mga kuha. Third world cam phone lang ang gamit diyan. At hindi ako makapag-isip ng magandang caption dahil minamadali ako ni Miss Yanah Ganda. Ahehehe.

Nasilip ang puta! Hakhak!

Isa pang silip para sa inyong mga interesado sa adam’s apol ko. Hehehehe.

Bro, pansinin mo ‘yung kamay ni Baby Cat. Hindi kaya sila na’t pinagpalit ka na niya for good? Wahehehe. Peace!

Sige lang, Art. Laklakin mo ang pitsel! Marami pang reserba!

Ampotah! Caught in the act si Bro at Baby Cat na naglalampungan! Hakhak!

Kung gaano kita kadalas ipakyu, ganun ka kahalaga sa akin.

Kaya Daddy Dandan, peace tayo! Wahehehe!

Off-topic:

Apat na araw na lang at magsi-six month anniversary na ang walang kuwentang kutang ‘to. Huwaw! Akalain mo ‘yun. Tulad nang nauna ko nang patalastas, meron akong pakulong iniluluto para sa espesyal na araw na ‘to. Malapit na rin ang paglipat ko sa sarili kong datkom na inisponsoran ng poging poging si Kosa. (Wahehehe! Ayos ba ang build up parekoi?)

Inaayos ko na lang ang konting gusot sa cross-posting ekek at nang di ko naman mabaon sa puson limot ang pagsisimula ko bilang hamak na Lio Loco rito sa i.PH. At yaman din lamang na napunta na tayo sa blog technicalities ekek, pagsasamantalahan sasamantalahin ko na rin ang pagkakataong ito para humingi ng layout na pwede sa blogspot. Anong klaseng layout? Gusto ko para ring ganito sa ssdd.i.ph. Maitim ang budhi, simple pero ubod ng lufeet. Hehehe. Maraming salamat. Abangan ang susunod na kabanata. Malapit na malapit na.